THE HYBRID NATURE OF MY DOPPELGANGERS

Η γκαλερί The Eye Altering με χαρά παρουσιάζει τη διατομική έκθεση των Μίτση Παπαζάχου και Χρυσάνθη Καραγιαννάκη με τίτλο “The hybrid nature of my doppelgangers“. Παρουσιάζοντας το τρίτο κατά σειρά εικαστικό περιβάλλον του εκθεσιακού προγράμματος, οι δύο ανερχόμενες καλλιτέχνιδες γεμίζουν το χώρο με γλυπτά, βίντεο, αντανακλάσεις και σκιές χρησιμοποιώντας απροσδόκητα υλικά και ισχυρά σύμβολα που ακροβατούν μεταξύ του φυσικού και του ψηφιακού κόσμου.

Χρησιμοποιώντας ως αφετηρία της έρευνάς τους τη μυθολογική φιγούρα του doppelganger – του σωσία, του διπλού, του αλλόκοτου ομοιώματος ενός ζωντανού προσώπου – η οποία πρωτοεμφανίζεται στη ρομαντική και γοτθική λογοτεχνία του 19ου αιώνα, η Καραγιαννάκη και η Παπαζάχου επιχειρούν να αφηγηθούν μια υβριδική πραγματικότητα που βρίσκεται σε μετάβαση από το προσωπικό στο διαπροσωπικό.

Αν και αρχικά μπορεί να γίνεται αντιληπτή ως τέτοια, η φιγούρα του doppelganger δεν είναι απλώς ένα alter ego, ένας όμοιος Άλλος ή ένας κακός δίδυμος. Ο σωσίας ενσαρκώνει ό,τι έχει απομείνει από τις έννοιες της μοναδικής υποκειμενικότητας και της αμετάβλητης ταυτότητας, συνδέοντάς μας άμεσα με άλλα όντα και ταυτότητες. Το διπλό αμφισβητεί την ενότητα και μας εισάγει στην πολλαπλότητα, καθώς μας αποκαλύπτει ότι τα όρια μεταξύ του εγώ και του κόσμου, του εγώ και του άλλου, του εγώ και του εαυτού, είναι κάτι παραπάνω από δυσδιάκριτα. Κατά συνέπεια, ο doppelganger μας επιτρέπει μια καλύτερη κατανόηση της εσωτερικής και εξωτερικής πολλαπλότητας του ατόμου.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτό το πέρασμα, μπορούμε να εστιάσουμε στην έννοια του ναρκισσισμού αντλώντας στοιχεία για την ερμηνεία του από την ψυχανάλυση. Αντί για την απλή αγάπη του εαυτού, ο ναρκισσιστής αγωνίζεται να προστατευτεί από το επικίνδυνο εξωτερικό κι έτσι ανακατευθύνει τη λίμπιντό του πίσω στον ίδιο. Αυτό απαιτεί τη διάσπαση του εαυτού του στα δύο, όπως συνέβη στον Νάρκισσο, ο οποίος ερωτεύτηκε τόσο έντονα το είδωλό του που έπεσε στο νερό για να ενωθεί με τον εαυτό του. Το διπλό είναι το αποτέλεσμα μιας εσωτερικής διάσπασης που προκύπτει αρχικά από μια ναρκισσιστική πάλη, αλλά ταυτόχρονα γίνεται γέφυρα προς τον Άλλο μέσω του δι- υποκειμενικού συμβολισμού. Ένας συμβολισμός που είναι από τους αρχαιότερους ρόλους της τέχνης.

Άλλωστε, η Μίτση Παπαζάχου και η Χρυσάνθη Καραγιαννάκη επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους ως νέες καλλιτέχνιδες και αποκρυπτογραφούν τα σύμβολα της γενιάς τους: Μιας γενιάς που ζει πέρα από τη σφαίρα του φυσικού κόσμου και της οποίας η ταυτότητα είναι διχασμένη μεταξύ της σαρκικής και της ψηφιακής της παρουσίας. Για τη γενιά τους, ο Νάρκισσος ανακαλύπτει το είδωλό του -και τον εαυτό του- σε μια οθόνη και αντί να πνιγεί στα θολά νερά της μονοδιάστατης πραγματικότητας μετατρέπεται σε εκατοντάδες χιλιάδες κόκκους άμμου.