P.D.A.

Το The Eye Altering παρουσιάζει το P.D.A., σηματοδοτώντας τη δεύτερη ατομική έκθεση του Γιώργου Αγρότη στον χώρο. Σχεδιασμένη ως μια βιωματική εγκατάσταση, η έκθεση διερευνά την ασταθή σχέση μεταξύ του ανθρώπινου υποκειμένου, της εργασίας και της τεχνολογίας, όπου η ύπαρξη διαμεσολαβείται ολοένα και περισσότερο από καθεστώτα διαθεσιμότητας, ποσοτικοποίησης, βελτιστοποίησης και διαρκούς έκθεσης.

Μέσα από μια εννοιολογική μετατόπιση του ακρωνυμίου P.D.A. (Public Displays of Affection), ο καλλιτέχνης αποδεσμεύει τον όρο από τη συμβατική του αναφορά στην οικειότητα και τον αναπλαισιώνει ως μηχανισμό δημόσιας αναγνωσιμότητας και συναισθηματικής ρύθμισης. Υπό αυτό το πρίσμα, η οικειότητα παύει να εκλαμβάνεται ως ένα αυθόρμητο ή ιδιωτικό γεγονός και προσεγγίζεται πλέον ως μια κωδικοποιημένη, επιτελεστική μορφή, υποκείμενη σε καθεστώτα ορατότητας, διαδικαστικού ελέγχου και συμπεριφορικής διαμόρφωσης. Η έκθεση θίγει, κατ’ αυτόν τον τρόπο, το ζήτημα του βαθμού στον οποίο η υποκειμενικότητα συγκροτείται μέσω της υπαγωγής της σε συστήματα που μετασχηματίζουν την παρουσία σε δεδομένο, το συναίσθημα σε αναγνώσιμη εκφορά και τη σχέση σε μετρήσιμη επίδοση.

Αντλώντας από τα οπτικά και συναισθηματικά κατάλοιπα της post-internet κουλτούρας, της post-irony και της φουτουριστικής φαντασιακής του Y2K, ο Αγρότης  συγκροτεί ένα περιβάλλον στο οποίο η τεχνολογική υπόσχεση έχει παραχωρήσει τη θέση της στην εξάρτηση από τις υποδομές. Εκείνο που άλλοτε σηματοδοτούσε την πρόοδο ή την απελευθέρωση επανεμφανίζεται πλέον ως μια καθολική συνθήκη που προοργανώνει την εμπειρία. Μέσα από την προσομοίωση ενός εταιρικού περιβάλλοντος, η έκθεση μετατοπίζει τον θεατή από τη θέση του αποστασιοποιημένου παρατηρητή και τον τοποθετεί εντός ενός λειτουργικού πεδίου, δομημένου από κανόνες συμπεριφοράς, επαναληπτικές διαδικασίες και λεπτές μορφές ελέγχου. Η ίδια η είσοδος καθίσταται μέρος του έργου: αναμονή, απόκριση, συμμόρφωση. Η έκθεση δεν αναπτύσσεται ως μια στατική παρουσίαση, αλλά ως μια διαχειριζόμενη συνθήκη, μέσα στην οποία ο επισκέπτης απορροφάται σταδιακά σε ένα διοικούμενο περιβάλλον.

Στον πυρήνα της εγκατάστασης εγγράφεται μια ένταση ανάμεσα στην κατάρρευση και τη συνέχιση. Ο χώρος παραπέμπει σε μια συνθήκη γενικευμένης φθοράς, η οποία, ωστόσο, παραμένει απολύτως λειτουργική, σαν η ίδια η αποδιάρθρωση να έχει πλέον μετατραπεί στο σύνηθες υπόστρωμα της καθημερινότητας. Υπό αυτή την έννοια, η έκθεση P.D.A. δεν παρουσιάζει την καταστροφή ως ρήξη, αλλά ως μια παρατεταμένη κατάσταση μέσα από την οποία η σύγχρονη εργασιακή ύπαρξη εξακολουθεί να διατηρείται. Η ατμόσφαιρα ταλαντεύεται μεταξύ άνεσης και διάβρωσης, προσομοίωσης και πραγματικότητας, παράγοντας μια αντιληπτική αστάθεια, εντός της οποίας το υποκείμενο καλείται να προσαρμοστεί, ακόμη και όταν αρχίζει να συνειδητοποιεί τη βία που ασκεί το ίδιο το σύστημα.

Τα έργα που εντάσσονται στον χώρο ενισχύουν περαιτέρω αυτή τη συνθήκη ανασταλμένης αυτονομίας. Μια κινητική γλυπτική κατασκευή και μια οθόνη που λειτουργούν αυτόνομα, ενώ υβριδικά αντικείμενα διατηρούν τη μορφή εργαλείων, μολονότι δεν προϋποθέτουν πλέον την ανθρώπινη χρήση με καμία συμβατική έννοια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ανθρώπινη μορφή αναδύεται ως ολοένα και πιο περιττή εντός ενός περιβάλλοντος που εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς αυτήν. Καίρια καθίσταται εδώ η λογική του glitch: όχι απλώς ως αισθητική παραπομπή, αλλά ως οντολογικό ρήγμα στο εσωτερικό του συστήματος, ως μια στιγμή κατά την οποία η επανάληψη, η δυσλειτουργία και η χρονική αναστολή εκθέτουν την τεχνητότητα της ίδιας της δομής. Ρευστά και ασταθή υλικά εντείνουν αυτή τη συνθήκη, καταλαμβάνοντας ένα αμφίσημο κατώφλι ανάμεσα στην έλξη και την απώθηση, τον περιορισμό και τη διάχυση.

Η έκθεση αρθρώνει, τελικά, έναν φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στη ζωή υπό συνθήκες στις οποίες τα τεχνολογικά συστήματα δεν διαμεσολαβούν πλέον απλώς την εμπειρία, αλλά τη προδιαμορφώνουν ενεργά. Το P.D.A. σκηνοθετεί έναν κόσμο όπου τα όρια ανάμεσα στο σώμα και την υποδομή, την οικειότητα και την επιτέλεση, το υποκείμενο και τον μηχανισμό καθίστανται ολοένα και πιο ακαθόριστα, αναδεικνύοντας τη σύγχρονη ύπαρξη ως πεδίο συνεχούς προσαρμογής σε μορφές εξουσίας που εμφανίζονται ως αδιάλειπτες ακριβώς επειδή έχουν καταστεί περιβαλλοντικές.